Teatr Wielki w Poznaniu

Historia

Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki to neoklasycystyczny gmach operowy w poznańskiej Dzielnicy Cesarskiej, zaprojektowany przez monachijskiego architekta Maxa Littmanna. Budowę ukończono w 18 miesięcy — otwarcie odbyło się w 1910 roku premierą „Czarodziejskiego fletu" Mozarta, jako Deutsches Stadttheater.

W 1919 roku teatr przeszedł w polskie ręce — inaugurację stanowiła „Halka" Moniuszki pod dyrekcją Adama Dołżyckiego. W okresie międzywojennym na scenie odbyły się prapremiery światowe, m.in. „Legenda Bałtyku" Nowowiejskiego i polska prapremiera baletu „Harnasie" Szymanowskiego. W 1979 roku Opera jako pierwszy teatr muzyczny na świecie otrzymała włoską nagrodę za popularyzację muzyki Verdiego.

Architektura

Fasada z sześcioma jońskimi kolumnami, tympanon zwieńczony rzeźbą Pegaza oraz fontanna przed wejściem tworzą jedno z najpiękniejszych założeń architektonicznych Poznania. Widownia mieści 936 osób. W latach 2021–2023 przeprowadzono renowację sceny i kanału orkiestrowego. Od 2019 roku Opera prezentuje koncertowe wykonania oper Moniuszki w Filharmonii Berlińskiej.